09-09-10

Niet zo maar "honden"

Regelmatig krijgt ons vrouwtje de vraag waarom ze zo gek op ons is en alles voor ons doet omdat we toch "maar" honden zijn.  Daarom willen we jullie voor één keertje een serieus maar héél raar verhaaltje vertellen dat jammer genoeg waar is.  Dat verhaal begon zo'n 11 jaar geleden toen vrouwtje deftige rugproblemen kreeg en moest stoppen met zo veel te bewegen als ze altijd gedaan had.  De kilo's vlogen er bij en volgens haar werd ze een kamerolifantje.  Ze had het groen licht gezien en ging een maagbandje laten plaatsen.  Nog geen jaar later had ze terug een perfect maatje 38 dus ik kan jullie wel vertellen dat ze hier meer dan blij mee was.  Een tweetal maand voor ze met ons baasje ging trouwen vonden mensen dat ze toch iets te mager aan het worden was.  Lui als ze is ging ze niet meer terug naar het ziekenhuis waar ze het bandje geplaatst hadden maar zocht ze hier een ziekenhuis in de buurt om vocht uit het bandje te halen zodat ze meer kon eten en dus terug bij zou komen.  Vrouwtje kon niet meer goed eten maar iedereen dacht dat dat door de trouwstresskriebels kwam.  Nadat ze alle 2 héél hard "ja" hadden geroepen in het stadhuis ging het steeds maar slechter met haar.  Ze bleef maar afvallen en afvallen en kon zelfs geen glas water meer binnen houden.  Elke dokter zei haar dat ze anorexia had en daarvoor werd ze ook behandeld. 

sized_sized_ROBIK16 april.JPG

Naar 't schijnt ga je 't zelf geloven als iedereen zegt dat je anorexia hebt en dus ging ons "slim" vrouwtje zich er ook naar gedragen.  Gans die miserie duurde op dat moment al anderhalf jaar en ineens ging er niets meer, haar hart en nieren begaven het en ze kreeg haar eerste hartoperatie. Sindsdien kwam het niet meer goed en verzwakte ze zo hard dat ze geen stap meer kon gaan. 

sized_Anne-Christa en ik 29juli08.JPG

Elke dokter wilde ons vrouwtje opnemen in de psychiaterie om de anorexia te behandelen maar tja jullie weten dat ze even koppig als een shih tzu is hé dus vertikte ze dat.  Op een gegeven moment zei de psychiater dat het héél goed zou zijn dat vrouwtje een huisdiertje kreeg.  Baasje wilde daar niets van weten omdat hij als puber heeft gezien hoe een buurman zijn eigen hond dood klopte en dat verdriet wilde hij nooit meer mee maken.  Om vrouwtje te helpen weer gezond te worden bezweek hij en zo kwam ik hier in huis.  Pas op de eerste week wou vrouwtje niets van mij weten hé !  Ze zei steeds maar tegen baasje :"ik ga toch dood en dan treurt dat beestje" puh dat kon ze vergeten zene ik heb haar gewoon met mijn charmes overhaalt. Dankzij mij kwam vrouwtje opeens terug buiten en was ze niet meer die met anorexia maar oh die in die rolstoel met dat schattig hondje.  Dat was pas leuk want ik mocht toen overal mee in de rolstoel en moest nooit zelf lopen en als we thuis waren mocht ik lekker mee in dat ziekenhuisbed in de living liggen. Vrouwtje vertelde mij toen héél vaak dat ik haar enige vriendje was.  Vrienden verlies je immers met hopen als je zo lang ziek bent en je 't volgens hen jezelf aan doet.   Enfin zo leuk was het niet lang want het laatste half jaar kon vrouwtje zelfs niet meer zitten en uit bed komen.  Daar is trouwens mijn kieskeurig eten ook begonnen.  Vrouwtje moest zo vaak eten dat ze het beu was en gaf het elke keer aan mij als niemand het zag.  Op een dag heeft vrouwtje een hele nacht op de vloer gelegen omdat ze gevallen was.  De maat was voor haar ook vol want ze was zwaar onderkoeld en ze besloot om zich toch maar te laten opnemen in die psychiaterie waar ze zo bang voor was.  Op spoed vroegen de artsen direct aan ons baasje om de familie te waarschuwen, met haar 29 kg (ze was immers blijven afvallen) en serieuze klachten zou vrouwtje de nacht niet meer halen.  Alhoewel praten héél veel moeite koste maakte ons vrouwtje zich héél boos en zei ze dat ze wel wilde eten maar het écht niet ging.  Na 2 jaar en 4 maand geloofde er een dokter haar "eindelijk".  Ze keken haar bandje rond haar maag na en rarara het zat helemaal dicht gespoten.  Er kan maar 5 cc in maar bij vrouwtje zat er 6 cc in.  Haar maag was helemaal dicht dus daardoor kon ze niet meer eten of drinken.  Baasje hoorde de dokters nog zeggen :"zware medische fout" maar meer werd er nooit over gezegd.  Tja ons vrouwtje zou vrouwtje niet zijn als ze erna niet op eigen risico vertrok van op de intensieve zorgen.  Er volgde een héél zware revalidatie want al haar spieren waren immers afgebroken dus moest vrouwtje alles opnieuw leren.  De dag dat vrouwtje onze kleine voor 't eerst zag heeft ze voor 't eerst na 2 jaar trappen gedaan, oké niet gestapt maar het lukte haar om boven te geraken en ons baasje zo wakker te maken om over haar verliefdheid te vertellen.  Onze kleine ?  Vrouwtje was zo verliefd op hem dat hij véél beter werk deed dan de kinnesist, hij leerde vrouwtje op geen mum van tijd opnieuw stappen.  Ondertussen zijn we 3,5 jaar verder en is ons vrouwtje wèèr véél te dik en daar zaagt ze daar héél vaak over. 

ikchesko.JPG

Maar wanneer ze weer aan dit verhaal denkt stopt ze héél vlug met zagen en is ze blij met wie ze de dag van vandaag is.  Voila nu weten jullie waarom wij zo belangrijk zijn voor ons vrouwtje, ze zegt ons héél vaak dat ze haar leven aan ons te danken heeft.  Waarom wij dit vertellen ?  Omdat jullie misschien zo gaan begrijpen waarom wij hier allemaal zo veel van elkaar houden ...  Maar hela dit is hier wel de allerlaatste keer dat we hier zo'n serieus verhaal vertellen zene vanaf morgen zal ik onze kleine zijn boekske is open doen want meneer zit hier te lachen omdat hij denkt dat we al zijn kuren vergeten zijn.

07:02 Gepost door pootje van Laika en Chesko | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

Commentaren

Dag Chris, ik herken hier bepaalde dingen maar daar gaat het nu niet om. Nu betreft het jou, een getuigenis van een sterke vrouw met een boel karakter.
Hou zo vol want het maakt tot wie je nu bent. Een verhaal met een hart zeker wat die rakkers betreft maar ook naar je zelf toe. Het beste in de toekomst. Zonnekesgroet ☼

Gepost door: Sunny-Kay | 09-09-10

Een triest verhaal maar zo te zien met een happy end. Toch? Wat een geluk dat vrouwke zo'n stérk mens is wawwww, daar zouden er velen een voorbeeld mogen aan nemen! STERKTE lieve meid, en neem jezelf zoals je bent, jij bent immers een mooi mens!!!

Gepost door: gerdaYD | 09-09-10

Amaai ség ! Wat een verhaal ! Mijn vrouwtje heeft ook een paar collegatjes die problemen gehad hebben met zo'n ringtje rond de maag ... pfft ...
en die extra kilotjes ... sinds mijn vrouwtje van kettingrookster, niet-rooktster werd iets meer dan 10 jaartjes geleden, kwamen er ook zo ineens heel veel kilootjes bij, (en van een jaartje ouder te worden en van een slechte rug te hebben zegt de dokter) maar ik vind dat absoluut niet erg hoor, bijlange, want nu heeft ze lekker malse billen om op te liggen en als ik op haar buikje (nou ja "kje" !) spring, veer ik lekker terug de lucht in, super zo'n prive springkasteel !

;-)

Gepost door: Miss Poppy & Lily | 09-09-10

Ja watte,dit is een heel verhaal maar wel met een goede afloop.Er zouden er veel een puntje kunnen aan zuigen,nog veel sterkte.

Mvg:René

Gepost door: René | 09-09-10

Slik... Dokters die je niet geloven... Brr...

Knuffel je vrouwtje maar goed hoor!

Gepost door: Daphné | 09-09-10

sterk ...om zo'n serieus avontuur te vertellen

van af morgen, gaat het dus over de kleinen, ik ben benieuwd.

Gepost door: willy | 09-09-10

Wat een geluk dat vrouwtje jullie heeft! Ik wens haar nog veel plezier met jullie.

Gepost door: Moeder Overste | 09-09-10

Allemachtig! En dat er dan geen enkele dokter op het idee komt om dat maagbandje eerst eens te bekijken hè...hoe kun je als leek nu weten dat dáár iets mis mee kan zijn! Gottogot, wat een ellende moest je daardoor doormaken!
Maar ben wel superblij dat je er door rolde...en dat de échte oorzaak van je niet kunnen eten gevonden werd! ( amaaaai, die foto's meid...zó mager! je bent niet terug te herkennen op die onderste foto, waar je echt hartstikke goed op staat...ik vind je echt niks te dik, maar dat is persoonlijk, dat weet ik ook wel!)
En dat die hondjes je 'wereld' zijn, dát had ik al veel eerder begrepen! :-))) Dat straalt dit blog altijd al uit hoor! :-)
Groetjessss!

Gepost door: mizzD | 09-09-10

Moedig van je chris omdat hier zo te vertellen.....Enne....voel je je nu nog altijd te dik????? Nee maar zie ne keer onze mannequin van zedelgem staan, voor de ieperse lakenhallen.....Dat is durven he!!!!! nu mag ik des te meer een fotoke van jou op m'n blogje zetten he chris!!!!! Fijne donderdag gewenst ....

Lieve grtjs van anny en knuffkes voor ches en laika he

Gepost door: anny | 09-09-10

aha chris..;wat jij door maakte seg
verwen die kleintjes maar lekker verder!!!

Gepost door: an en ingrid | 09-09-10

Ach meissie, was ik die foto toch helemaal vergeten, weet nog dat ik me een grote kamer olifant voelde naast jouw tengere lijfje, terwijl je uitstraalde dat je wel wilde!! maar het niet kon. Ik begreep het wel maar begreep ook niet waarom het niet kon, toen je me schreef (toen schreven we nog brieven, weet je nog, hele vellen vol, i.p.v. deze mails)dat het door het maagbandje kwam en dat je er weer bovenop kwam, wat was ik toen blij!
En Chesko dat is altijd 'de held' gebleven (al vertellen we hem dat niet hoor, gaat hij straks nog naast z'n pootjes lopen van verwaandheid :))
Maar je had wel even mogen vertellen dat ik inmiddels wel een paar kilo'tjes kwijt ben..... hihihi, wij vrouwen toch ook hé! Maar ik zal je wat verklappen, die laatste foto, meid wat zie je er ontzettend leuk en mooi uit! Complimenten!!!
Dikke knuf, normaal zijn de doggies aan het woord hier, nu ben ik het zelfs eens, je vriendin Chrissie

Gepost door: Chrissie | 09-09-10

Een hond is nooit 'maar' een hond (net als elk ander dier) ...

Chris, ik vind je zo'n bewonderenswaardige vrouw, met zoveel moed. Na alles wat je al is overkomen. Ik zit hier met tranen in mijn ogen het verhaal te lezen.
Ik schrik van de foto's van je veel te magere lijf, en ik vraag me af waarom die dokters niet veel eerder het echte probleem hebben onderzocht. Je krijgt zo snel een etiket opgeplakt, en daardoor zou je zelfs je leven hebben verloren, omdat ze er totaal naast zaten.
Gelukkig ben je net op tijd geholpen geweest, en misschien is je gewicht nu wat aan de 'te hoge' kant, maar je leeft !!
Dikke pluim voor je verhaal, en een dikke knuffel van een Mamapippa-olifant :-)
xXx

Gepost door: Mamapippa | 09-09-10

*slikkk*

wat een aangrijpend verhaal, chris!!

aangrijpend door de ellende die jij hebt moeten doorstaan en tegelijk overlopend van liefde!!

ik ben ontzettend trots op julle!
de kracht die jullie elkaar geven is wondermooi!!
samen kunnen jullie de hele wereld aan, dat hebben jullie bewezen! :-))

fijne avond,

Gepost door: curieuzeneuzemosterdpot | 09-09-10

Kamerolifantje!!!!!! wees ne keer blij da je nog leeft he, en bovendien je mag gezien worden.....Nog min nog meer...............

Fijne avond gewenst van anny

Gepost door: anny | 09-09-10

helaba vriendjes,
dat is wel een heel aangrijpend verhaal Chrisje,wat die dokters met jou hebben gedaan dat is gewoon niet goed te praten,die dokters zouden mij voor de rest van mijn leven niet meer zien.maar gelukkig heb je veel vriendschap en liefde van je twee kapoentjes die je er telkens weer boven helpen.maar zeg Chrisje,je bent bijlange niet dik,ik vind dat jij een mooi figuur hebt en dat je zeker mag gezien worden,ik heb al andere figuren gezien hoor.
slaapwel vriendjes tot morgen

Gepost door: dolfijntje | 09-09-10

een zeer droevig verhaal
maar gelukkig met een fijne afloop
en hopelijk kunnen jullie stilaan van jullie geluk genieten
ja ik weet hoor alles is nog niet opgelost maar jullie liefde voor
mekaar maakt jullie sterk..........en zeg nooit een hond wat ik denk
wat een viervoeter kan soms veel meer dan een mens
je moet trots zijn en zeer moedig dat je dit op je blog zet hoor

Gepost door: sloeber | 09-09-10

snik snik wat erg dat men door zo'n fout jullie's vrouwtjes leven vergalde,en wat een mooi bewijs dat honden in staat zijn mensen te helpen ! dik wat is dik ! ik vind het moedig en eerlijk om zoiets op een blog te zetten en heb nu nog meer respect voor jullie gekregen...een hele dikke knuf ...xxxxxxxxxxxxx bo

Gepost door: boomer | 09-09-10

Hallo Chris,
proficiat dat je die zo openlijk op je blog hebt kunnen zetten, dit vind ik heel knap van jou. En weet je, men zegt wel een mooie dikke, maar geen mooie magere hé.
Dikke knuffel,
Patty

Gepost door: patty en Freddy | 10-09-10

Dit verhaal doet mijn nekharen overeind komen.
Erg hoe de medische wereld toch blunderen kan.
Gelukkig dat het goed kwam!

Gepost door: pieterbie | 10-09-10

Lieve matekes en dito baaskes, probeer er toch een fijne dag van te maken met lekker en véél eten hoor!

Gepost door: gerdaYD | 10-09-10

Wat een moed .... dit neerpennen. Chapeau!

Houden van elkaar is het beste wat er op de wereld is... houden zo!

Gepost door: Ingrid | 10-09-10

Een aangrijpend verhaal en nu mag je nooit meer denken dat je dik bent.Je bent door het oog van de naald gekropen en ik denk niet dat je terug wilt naar die vroegere toestanden.Wees blij en gelukkig met jezelf ,je familie en die twee schatten van hondjes.Dat ze je lievelingetjes zijn daar twijfel ik helemaal niet aan.Moedig van je om dit hier allemaal te vertellen!
Geniet van het weekend want ze voorspellen mooie temperaturen.

Gepost door: magda | 10-09-10

De commentaren zijn gesloten.