17-11-11

Een beetje nieuws

Heel veel mensen vragen zich af hoe het met ons en ons vrouwtje gaat.  Awel vriendjes van dat plat liggen na haar operatie is niets in huis gekomen.  Nadat ze wist dat onze Mathias overleden was is ze als zot beginnen te oefenen om te stappen.  En het is haar gelukt op zijn begrafenis heeft ze de kerk ingelopen!  De rest heeft ze wel met de rolstoel gedaan en het stapt maar héél traag maar het is gelukt.
Hoe het verder gaat?  Tja vrouwtje leeft op pillekes en tranen, ze snapt er niets van al zegt ze dat een kind verliezen het beste dieet is wat een mens zich kan voorstellen.  19 en dan zelf kiezen om van het leven afscheid te nemen door onder een trein te springen, ze wilt het zo graag begrijpen maar het lukt haar niet.  Het is nu juist 26 dagen geleden dat onze puber er voor koos om uit het leven te stappen.  Voor anderen lijkt het of de tijd vliegt hier is het net of de tijd bleef stil staan.  Ons lieve vrouwtje van weleer is veranderd in een bitch want plots is ze op de politie en een jong meisje héél boos.  Ik hoor jullie denken op de politie?  Ja écht wel Mathias liep zaterdagavond om 22.50 u onder een trein en zondagmiddag om 13 u toen ze op weg was naar den bompa kreeg ze telefoon van de politie "mevrouw 't is hier met Bart S dienst Oostkamp het gaat over uw zoon die zich onder de trein gooide deze nacht" .  Sjans dat ze het al wist en niet zelf reed of ze hadden hun samen kunnen begraven want dan was ze garanti ergens op gereden van het verschieten.  Razend is ze omdat het juist 13 maand geleden was dat baasje smeekte om Mathias te interneren, de politie had er geen oor naar, het was niet nodig.  Vrouwtje blijft hier steeds herhalen als hij toen de nodige hulp had moeten aanvaarden had ik mijn kind nu niet moeten begraven.  Ze is boos op het meisje dat hem de dag van zijn daad dumpte om hem de dag na zijn begrafenis te mailen dat ze hem zo miste en hem graag terug wilde.  Onze puber had zich herpakt maar was niet gelukkig, zelfdoding is nog altijd een taboe, je kan er amper over praten, mensen reageren héél raar dus tja alles gaat hier met héél veel ups and downs.  Stilletjes zijn we blij met die downs want de eerste dagen wilde ze onze puber in elk café gaan zoeken, ze geloofde niet dat hij het was die ze terug vonden tot ze zijn Nikes kreeg die ze zelf voor hem kocht, van de begrafenisondernemer.  Daarna vond ze 101 verhaaltjes uit om het niet te moeten geloven dat hij dit zelf wilde.  Verhaaltjes die op niets trokken en waar wij dikwijls het onze van dachten.  Nu is ze stilletjes aan het terug komen in de echte wereld en alhoewel dat pijnlijk schijnt te zijn, zijn wij er best wel blij om.
Met dit blogje willen wij écht geen medelijden oproepen maar willen wij jullie allemaal 1 ding vragen.  Als iemand in jullie omgeving het moeilijk heeft laat hem aub niet aan zijn lot over. Als je iemand op een spoorweg ziet staan ga er naartoe en praat met hem, blijf niet kijken zoals de mensen bij onze puber in het café deden maar onderneem iets.  Het is altijd iemands kind, iemands vriend, iemands broer, zus etc en het doet voor alle mensen waar die mens in hun hart wonen verschrikkelijk veel pijn want had ik maar .... brengt jammer genoeg niemand terug tot leven.

'k Ga heen waar ik wilde heengaan
't Leven was kort als een roetsjbaan
Waar ik nu ben, ben ik blij
gelukkig en als een vogel zo vrij.
Denk aan mij zoals ik eens was
"computerfreak" zo in mijn sas.
'k Heb jullie allen lief, nu nog meer
over de dood is er geen pijn meer
'k Zal altijd zijn, een engel die waakt
en die van vreugde slaakt.
Dank en wees mij indachtig
in gesprek, gebed en gedachten.

(dit tekstje stond op zijn herdenkingsprentje)

09:24 Gepost door pootje van Laika en Chesko | Permalink | Commentaren (79) |  Facebook |